Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούνιος, 2014

Λορέντζος Μαβίλης: όλα τα σονέτα (μέρος 3ο)

Μέρος 2ο

Μέρος 1ο

Όλα σε μορφή pdf


ΧΑΡΡΙΣ                                                                       Χερουβικής χαράς χρυσός αθέρας  σ’ εφλόγισε πατώντας της Ηπείρου το χώμα, σα στην πλατωσιά του απείρου ν’ άστραφτε από το «εν τούτω νίκα» ο αιθέρας,
και σα σε λάμψη παρουσίας δευτέρας μ’ αποκαλυπτικού αγαλλίαση ονείρου νά ’βλεπες στο βυθό του Παμπονήρου να γκρεμιστεί η Τουρκιά, το ανίερο τέρας.
Και σε λόγου σου τότε έκαμες τάμα να φτάσεις όπου αυτός μόνος ξαμώνει που ’ναι ποιητής και μάρτυρας αντάμα.
Του Απόλλωνα όχι η χάρη, η δόξα μόνη σου ’λειπε του θανάτου −κι ένα βόλι σ’ έστειλ’ ήρωα στο ηλύσιο περιβόλι.

ΝΙΚΟΣ ΚΟΓΕΒΙΝΑΣ Και αν είναι άλλη ζωή, θα ’ναι για σένα ο αθέρας τουτηνής. Βαθιά γαλήνη σιωπής αρμονικιάς θα μεγαλύνει τα πλήθια μάγια σμίγοντάς τα σ’ ένα
θεράπιο θεϊκό∙ τη μια παρθένα που εφίλησες κι ο πόθος σου την κρίνει, τα πέντε σας παιδιά που άχραντοι κρίνοι ανθούν κι αλλιώς σου μοιάζει το καθένα
πεντάμορφο, και τ’ άδολο της Γνώσης ανάμα, και τη φώτιση του Ωραίου κι όσα δάκρυα φτωχών έχε…

Λορέντζος Μαβίλης: όλα τα σονέτα (μέρος 2ο)

Μέρος 1ο

Μέρος 3ο

Όλα σε μορφή pdf


ΕΛΙΑ Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι, γέρικη ελιά, που γέρνεις με τη λίγη πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει σα να ‘θελε να σε νεκροστολίσει.
Και το κάθε πουλάκι, στο μεθύσι της αγάπης πιπίζοντας, ανοίγει στο κλαρί σου ερωτιάρικο κυνήγι, στο κλαρί σου που δε θα ξανανθίσει.
Ω πόσο στη θανή θα σε γλυκάνουν, με τη μαγευτικιά βοή που κάνουν, ολοζώντανης νιότης ομορφάδες
που σα θύμησες μέσα σου πληθαίνουν. Ω να μπορούσαν έτσι να πεθαίνουν και άλλες ψυχές, της ψυχής σου αδερφάδες.

ΟΜΟΡΦΙΑ Σε  σταυροδρόμια αγέλαστα, όπου σκλάβοι της δουλειάς, τυραγνιούνται στο λιοβόρι, σαν κολασμένοι, εμπόροι και μαστόροι, κι όλους, από το χτίστη ως το μανάβη,
διάφορου δίψα μόνο τους ανάβει− περνάς εσύ τόμου σκολάσεις, κόρη, σαν περιστέρι, και το αγνό σου θώρι τέλεια κάθε άλλη επιθυμία τους παύει.
Μακριά απ’ τ’ ανθισμένα περιβόλια και αφώτιστοι απ’ της τέχνης την αχτίδα, όμως για σε ξεχνούν καθ’ έγνοια δόλια
και ειρηνεμένοι σαν από άγια ελπίδα σε καμαρώνουν μουρμουρίζοντάς σου: «Η Παναγιά, πιτσούνι μου, κο…